“You haven’t looked at me that way in years. Your watch has stopped and the pond is clear. Someone turn the lights back off, I’ll love you till all time is gone.” Ευχαριστούμε Tom. [τίποτα άλλο δεν χρειάζεται εδώ]

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, badass, epitaph, tom waits

το γνωστό και ως “παρένθεση” ή “παρενθέσεις”. δεν γίνεται να μην σε αγγίξουν. δεν μπορώ να το φανταστώ. και ειδικά με ένα τέτοιο εξωγήινο δίσκο. κάτι τα ισλανδικά, κάτι η φωνή του που ακούγεται σαν απο έναν άλλο κόσμο  και πάνω απ’ όλα μια  μουσική που σε ανατριχιάζει στην κάθε νότα της και σε ταξιδεύει όπου αποφασίσεις να πας. στην λύπη, στην χάρα, στο ξέσπασμα, στον έρωτα. ακομά συγκινούμαι με το 3ο κομμάτι (a.k.a. “Samskeyti” στα ισλανδικά όπως και τα υπόλοιπα έχουν τίτλους) όσο και την πρώτη φορά που το άκουσα. έτσι είναι και το πρώτο μισό του δίσκου. στην μέση κάνει μια σκοτεινή καμπή για να οδηγήσει εσένα και την παραδωμένη υπαρξή σου στην κορύφωση-ξέσπασμα-τέλος. που αν το έχεις δει και live σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο όπως τότε. σε ένα καλύτερο και παραμυθένιο κόσμο τα παιδία θα μεγάλωναν με την μουσική των ξωτικών απο την ισλανδία.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, post rock, Sigur Rós

Ακατόρθωτο, αλλά το πέτυχαν: οι Boards of Canada έβγαλαν έναν “δεύτερο δίσκο” που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το μυθικό πλέον Music Has The Right To Children. Οι κυκλικές μελωδίες, τα παλιομοδίτικα synths και τα ονειρικά samples είναι πάλι εδώ, αλλά χωρίς να επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους ούτε στιγμή. Προσωπικά, το βάζω στο ίδιο σκαλί με το MHTRTC, και στην 3η θέση της λίστας με τους δίσκους της δεκαετίας.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, ambient, boards of canada, downtempo, electro

και μπαμ!το 2002 έσκασαν οι interpol και ο πρώτος δίσκος και προκάλεσαν μια ολική επαναφορά σε αυτόν τον ήχο. οι συγκρίσεις με joy division,chameleons κλπ κλπ (οι επιροές εμφανείς βεβαίως) δεν νομίζω ότι έχουν κάποιο νόημα καθώς έχουν και στηρίζουν το δικό τους μουσικό ύφος. να πω την αλήθεια όταν το πρωτοάκουσα δεν φαντάστηκα την αξία του και την εκτίμηση που κέρδισαν και εννοώ προσωπικά. αν και απο τους περισσότερους έτυχε διθυραμβικών κριτικών. δικαίως όμως. από τότε δεν σταμάτησα να τον ακούω. 7 χρόνια μετά τον απολαμβάνω απο την αρχή εως το τέλος. ακόμα ανατριχιάζω με τις πρώτες νότες του untitled. δεν υστερεί τίποτα εδώ μέσα. pda, say hello to the angels, τα 2 obstacle το τρομερό stella was a diver and she was always down μέχρι το εξίσου εξαιρετικό κλείσιμο με leif erikson. τελικά καλά κάνουν και συγκρίνουν με joy division. αν υπήρχαν μέχρι σήμερα η θα έγραφαν έναν τέτοιο δίσκο ή θα τον ζήλευαν πάρα πολύ.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, indie, interpol, post punk

Μην με ρωτήσετε γιατί είναι παραπάνω από το Etudes for Piano Vol 1, ή γιατί είναι στο 6 και όχι πιο πάνω: εδώ που φτάσαμε, μου είναι απείρως δύσκολο να βάλω μια σειρά, τί είναι στο 3 και τι στο 8. Για μένα είναι απλώς ένας συγκλονιστικός δίσκος, με ή χωρίς την συνοδεία της ταινίας, ένας δίσκος που έχω ακούσει κυριολεκτικά εκατοντάδες φορές, και που πιστεύω ότι πρέπει να ακούσουν όλοι.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, classical, minimal, philip glass

προσωπικά αγαπημένοι, αγαπημένα album αυτό και το soft bulletin τελικά με τα χρόνια τολμώ να πω οτι προτιμώ το yoshimi. ένας άλλος αλληγορικός και ονειρικός κόσμος. μην διστάσεις να μπεις και να είσαι έτοιμος να αφήσεις ελεύθερα συναίσθημα και φαντασία. και μόνο οι flaming lips μπορούν να στο προσφέρουν αυτό. και γι αυτό είναι τόσο ξεχωριστοί. σύγχρονοι και αριστουργηματικοί. εδώ διάβασα οτι οι άνθρωποι θα γίνονταν καλύτεροι εαν άκουγαν αυτούς τους 2 δίσκους των flaming lips. αυτό ήθελα να πω βασικά. ξεχάστε τα πιο πάνω.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, indie, the flaming lips

Ο καλύτερος pop δίσκος της δεκαετίας: Εδώ ο Jay-Jay πετάει την σκοτεινή, trip-hop ατμόσφαιρα των τριών πρώτων άλμπουμς του στα σκουπίδια, και φτιάχνει ένα πραγματικό αριστούργημα. Δεν υπάρχει ούτε μία μέτρια στιγμή εδώ μέσα: από το απόλυτο single του On the Radio, μέχρι το συναισθηματικά φορτισμένο Tomorrow που κλείνει τον δίσκο, μας χαρίζει ένα εθιστικό, uptempo δίσκο. Αξεπέραστο, ακόμα και για τον ίδιο.

ετικέτες: 2002, dance, jay jay johanson, pop

αυτός ο σκοτεινό-υποχθόνιος ήχος με τρελαίνει. και είναι εντελώς χαρακτηριστικός και ιδιαίτερος όσο δάνεια και να έχουν πάρει απο το παρελθόν. το walking with thee είναι απο τις μεγαλύτερες δισκάρες της δεκαετίας έστω και αν για πολλούς περνάνε απαρατήρητοι. ποτέ δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα μαζί τους και ακούγοντας ξανά και ξανά τόσα χρόνια το συγκεκριμένο δίσκο προσπαθώ να καταλάβω το γιατί.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, clinic, indie rock

τι να γράψω τώρα εδω?για έναν δίσκο που με έχει σημαδέψει τόσο πολύ. υπέροχος όλος. γιατί συνδυάζει το ηλεκτρονικό με το ποπ και για την ατμόσφαιρά του. πόσο μεγάλο κομμάτι είναι το consequence? Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, electronic, indie, notwist

Δίσκος ξεχωριστός στην πορεία του Μάλαμα: εδώ υπάρχουν μόνο δύο κιθάρες και μία φωνή.  Τραγούδια με διάθεση σκοτεινή, υποβλητική, μακριά από το κλίμα των προηγούμενων άλμπουμς του.  Ίσως μου αρέσει τόσο πολύ επειδή το πρωτοάκουσα φθινόπωρο, σε ένα μέρος με πολλή συννεφιά και πολλή βροχή: όχι μόνο είναι η αγαπημένη μου δουλειά του Μάλαμα, αλλά είναι και ο ένας από τους δύο ελλήνικούς δίσκους που βρίσκονται στην 20άδα με τα καλύτερα της δεκαετίας.

Διαβάστε περισσότερα »

ετικέτες: 2002, greek, έντεχνο, σωκράτης μάλαμας