Articles in the τα καλύτερα του 2009 Category
τα καλύτερα του 2009 »
όσο λοιπόν καλοί είναι οι animal collective που κάνουν κάτι τόσο διαφορετικό αλλό τόσο καλοί είναι οι pains που κάνουν κάτι γνωστό και αγαπημένο τόσο καλά. πριν απο 7 μήνες είχα γραψεί ότι εαν είχε κυκλοφορήσει κάπου στην τριετία 91-93 τώρα θα τους είχαμε δίπλα στους ride και στους field mice. και σε όλα τα djset το stay alive θα έπεζε καπάκια απο το ox4. το γεγονός όμως είναι ότι βγήκε μετά απο τόσα χρόνια, τις αναφορές τους τις έχουν έντονα αλλά σε καμία περίπτωση δεν τους θεωρώ αντιγραφείς. έχουν ένα δικό τους στυλ και τελικά είναι ένα δίσκος του 2009. σύγχρονος. πολλά χρόνια είχε να βγεί τόσο όμορφη κιθαριστική ποπ. απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. 10 απολαυστικές συνθέσεις ακούγονται χωρίς καν να διανοηθείς να περάσεις ένα και κατα προτίμηση δυνατά. πολύ καλό είναι και το ep higher than the stars που κυκλοφόρησε λίγο καιρό μετά. μαζί στην πρώτη θέση pains και ac για μένα απλά για την ψηφοφορία κάποιο έπρεπε να παει πρώτο και κάποιο δεύτερο.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009, τα καλύτερα του 2009 »
Μια τεράστια μπάλα, που αποτελείται από εκατομμύρια ζωντανούς οργανισμούς μικροήχων, πολύχρωμων στρώματων ήχου και αφαιρετικών μελωδιών στο πιάνο, που σε παρασέρνει και σε κάνει να ξεχνάς οτιδήποτε άκουσες τα τελευταία δέκα χρόνια: Με αυτό μοιάζει το Insides, το τρίτο άλμπουμ το βρετανού Jon Hopkins (πρώτο στην Domino). Με μεγάλη άνεση ο δίσκος της χρονιάς, και με αρκετή διαφορά ο καλύτερος της δεκαετίας. Ο Brian Eno πρέπει να αισθάνεται περήφανος.
τα καλύτερα του 2009 »
ο πιο πολυσυζητημένος δίσκος της χρονιάς. απο αυτούς που τον αποθέωσαν μέχρι αυτούς που τον έθαψαν. κρατώντας ψυχραιμία και ακροβατώντας αναμέσα στα τόσα που άκουσα λέω αυτό που πίστευα απο την πρώτη στιγμή. είναι μεγάλος δίσκος. και ναι είναι στους καλύτερους της δεκαετίας γιαυτό άλλωστε τον είχα και στην αντίστοιχη 20αδα. και μπορεί να βγήκαν καλύτεροι δίσκοι απο άλλους άλλα η διαφορά είναι οτι οι ac παρουσίασαν (απο τα προηγούμενα album) ένα νεο ήχο, κάτι διαφορετικό, φρέσκο, πρωτοποριακό. κάτι σαν οι beach boys να συνάντησαν τα μπιμπλίκια και το αποτέλεσμα είναι όμορφη ποπ μουσική. που είναι εντελώς 00′s. και τέλος να πω ότι είναι για μένα ισάξιο με το αυριανό πρώτο, οπότε μάλλον δεν παίζει και τόσο ρόλο η δεύτερη θέση. μαζί στην πρώτη το θεωρώ.
τα καλύτερα του 2009 »
Έχω ήδη γράψει για αυτόν τον δίσκο για την λίστα με τα καλύτερα της δεκαετίας, οπότε για να μην γράφω τα ίδια, δείτε την αρχική ανάρτηση εδώ.
τα καλύτερα του 2009 »
εντάξει ότι και να βγάλουν οι sonic youth άμα είσαι και φαν ας πούμε, δεν σου περνάει απαρατήρητο ή μάλλον όλο και κάτι καλό θα βρείς μεσά. με το eternal όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. είναι μεγάλος δίσκος και τολμώ να πω ότι κάποτε στην συνείδηση μου θα στέκεται δίπλα σε sister,daydream nation,goo,dirty κλπ. ένταση, δυνατές κιθάρες, πολύ καλές συνθέσεις, ο mark ibold των pavement και το πρώτο album στην θρυλική matador συνθέτουν το σκηνικό για έναν απο τους αγαπημένους μου δίσκους για φέτος.
τα καλύτερα του 2009 »
Αντιγράφω από παλαιότερη ανάρτηση: “Ο Jesse Somfay έρχεται από τον Καναδά, και μετά το Between Heartbeats του 2005, κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες το A Catch In The Voice μέσα από την Archipel. Δύσκολος, προκλητικός, αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικός δίσκος, με διάθεση που φλερτάρει ταυτόχρονα με το ambient και το minimal techno, γεμάτο νοσταλγικούς αναλογικούς ήχους και πολύχρωμα τοπία.” Από τότε, το έχω ακούσει δεκάδες φορές, και η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει στο παραμικρο, φτάνοντας άνετα στην 3η θέση για φέτος.
τα καλύτερα του 2009 »
βάζεις στο μιξερ τις κιθάρες των my bloody valentine, φωνητικά που σου θυμίζουν τον jason pierce και τον ashcroft, τα ηλεκτρονικά των Μ83, εξαιρετικές συνθέσεις, τρομερή παραγωγή από τους ίδιους και το αποτέλεσμα είναι οι big pink. την μουσική τους θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω σαν μελαγχολικά δυνατή. δεν μπορούν να με αφήσουν αδιάφορο συναισθηματικά και την ίδια στιγμή να χορεύω. και έχουν και 4-5 single που μπορούν να παίζονται σε κάθε indie bar-club. εξαιρετικό ντεμπούτο. τα ίδια έλεγα και πριν κανα μήνα. Διαβάστε περισσότερα »
τα καλύτερα του 2009 »
Αυτός είναι ένας πραγματικά εξωφρενικός δίσκος. Το ακούς πρώτη φορά, και όταν τελειώνει ψάχνεσαι να καταλάβεις τι σκατά άκουγες για 45 λεπτά. Πρέπει να το ακούσεις καμμιά 10αριά φορές ακόμα για να πάρεις χαμπάρι τι πραγματικά συμβαίνει: οτί δηλαδή ο Clark είναι εξωγήινος, και έρχεται από ένα παράλληλο σύμπαν όπου η μουσική ακούγεται πολύ, μα πολύ διαφορετική. Μου θυμίζει το μούδιασμα που είχα νιώσει όταν άκουσα το Richard D. James άλμπουμ, είναι από τους δίσκους που πάνε την μουσική πολλά βήματα παραπέρα.
τα καλύτερα του 2009 »
Το αγόρασα την πρώτη μέρα που ήταν διαθέσιμο στο emusic, και μετά έφαγα όλο σχεδόν το πρώτο τρίμηνο του 2009 ακούγοντας το (μαζί με το Step του Jeff Samuel, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο). Δίσκος διαφορετικός από το I am a Bird Now, εδώ οι τόνοι έχουν πέσει και ο Antony Hegarty δείχνει την πιο ευαίσθητη πλευρά του. Άκρως απαραίτητο.
τα καλύτερα του 2009 »
αν υπάρχει μια γραμμή που πάνω τις καταγράφονται album για έναν χωρισμό τότε σημειώστε πάνω της 2009: noah and the whale. πέρισυ είχαμε τον bon iver και την emma φέτος έχουμε και ένα καθαρά μουσικό χωρισμό. laura marling και charlie fink χωρισάνε απο συγκρότημα και ζωή και ο δεύτερος έγραψε ένα δίσκο επηρεασμένο και αναφερόμενο αποκλειστικά σε αυτόν τον χωρισμό. όλα κινούνται σε αυτό το μοτίβο απο εξώφυλλο μέχρι τους στίχους φυσικά. υπέροχος δίσκος.
