Articles in the τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 Category
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
δεν ξέρω ποιος έκανε και τι μέσα στην δεκαετία ποιος πήγε παραπέρα την μουσική κλπ κλπ το θέμα είναι ότι οι arcade έβγαλαν τον καλύτερο δίσκο με διαφορά. λυρισμός, συναίσθημα, συγκίνηση, ένταση, σκοτάδι, φως, ευτυχία. αυτά προκαλούν και πολλά άλλα τα οποία δεν μπορώ να περιγράψω. το περιέργο είναι ότι μετά απο 39 ποστ για χρονιά και δεκαετία έφτασε το τελευταίο και νο.1 για την δεκαετία το οποίο περίμενα πως και πως και δεν έχω τι να γράψω. μάλλον πολύ απλά ότι έχω γράψει στα υπόλοιπα 39 κείμενα τα έχουν όλα μαζί οι arcade fire και κάτι παραπάνω. θα κλείσω λέγοντας ότι το rebellion ανατριχιάζω κάθε φορά που το ακούω γιατί μου θυμίζει εκείνο το ιστορικό πλεον βράδυ στο rocky raccoon (thnx ανασταση) που το χορεύαμε τρενάκι και είχε αρχίσει να ξημερώνει. γιατί αυτό είναι τελικά οι δίσκοι και οι λίστες. προσωπικά βιώματα.
άντε καλά μας αποτελέσματα!εδώ οι εξελίξεις και η τελική κατάταξη των 84 bloggers για τους καλύτερους δίσκους του 2009 και των 00′s.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009, τα καλύτερα του 2009 »
Μια τεράστια μπάλα, που αποτελείται από εκατομμύρια ζωντανούς οργανισμούς μικροήχων, πολύχρωμων στρώματων ήχου και αφαιρετικών μελωδιών στο πιάνο, που σε παρασέρνει και σε κάνει να ξεχνάς οτιδήποτε άκουσες τα τελευταία δέκα χρόνια: Με αυτό μοιάζει το Insides, το τρίτο άλμπουμ το βρετανού Jon Hopkins (πρώτο στην Domino). Με μεγάλη άνεση ο δίσκος της χρονιάς, και με αρκετή διαφορά ο καλύτερος της δεκαετίας. Ο Brian Eno πρέπει να αισθάνεται περήφανος.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
περιμέναμε όλοι μετά το ok computer, και την καθολική αναγνωρισή που κέρδισαν, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. πολλοί μέσα σε αυτούς και εγώ περιμέναμε ενα δεύτερο ok computer. όχι όμως. βγήκαν και μας είπαν ότι δεν είναι μια μπάντα που απλά κάνει κάτι καλά και θα συνεχίσει να το κάνει έτσι. είναι κάτι άλλο, στο κεφάλι τους υπάρχουν άπειρα πράγματα, κινούνται σε ένα παράλληλο μουσικό σύμπαν. πειραματισμός? τελικά δεν το νομίζω. εδώ φαίνεται ότι ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να κάνουν. ένα ψυχεδελικό-ατμοσφαιρικό-ηλεκτρονικό δίσκο από μια ροκ μπάντα που και αυτό το έκανε διαφορετικά. βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσαν εξίσου και οι υπόλοιποι δίσκοι που έβγαλαν μέσα στην δεκαετία (και ο προσωπικός του thom yorke) και η αρχική σκέψη στην λίστα ήταν το in rainbows. αλλά για να μην καταντήσω να φτιάξω μια radiohead λίστα άφησα μια θέση μόνο και για μένα την αξίζει το kid a. αυτό το ιδυοφυέστατο αριστούργημα.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
“You haven’t looked at me that way in years. Your watch has stopped and the pond is clear. Someone turn the lights back off, I’ll love you till all time is gone.” Ευχαριστούμε Tom. [τίποτα άλλο δεν χρειάζεται εδώ]
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
το γνωστό και ως “παρένθεση” ή “παρενθέσεις”. δεν γίνεται να μην σε αγγίξουν. δεν μπορώ να το φανταστώ. και ειδικά με ένα τέτοιο εξωγήινο δίσκο. κάτι τα ισλανδικά, κάτι η φωνή του που ακούγεται σαν απο έναν άλλο κόσμο και πάνω απ’ όλα μια μουσική που σε ανατριχιάζει στην κάθε νότα της και σε ταξιδεύει όπου αποφασίσεις να πας. στην λύπη, στην χάρα, στο ξέσπασμα, στον έρωτα. ακομά συγκινούμαι με το 3ο κομμάτι (a.k.a. “Samskeyti” στα ισλανδικά όπως και τα υπόλοιπα έχουν τίτλους) όσο και την πρώτη φορά που το άκουσα. έτσι είναι και το πρώτο μισό του δίσκου. στην μέση κάνει μια σκοτεινή καμπή για να οδηγήσει εσένα και την παραδωμένη υπαρξή σου στην κορύφωση-ξέσπασμα-τέλος. που αν το έχεις δει και live σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο όπως τότε. σε ένα καλύτερο και παραμυθένιο κόσμο τα παιδία θα μεγάλωναν με την μουσική των ξωτικών απο την ισλανδία.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
Ακατόρθωτο, αλλά το πέτυχαν: οι Boards of Canada έβγαλαν έναν “δεύτερο δίσκο” που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το μυθικό πλέον Music Has The Right To Children. Οι κυκλικές μελωδίες, τα παλιομοδίτικα synths και τα ονειρικά samples είναι πάλι εδώ, αλλά χωρίς να επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους ούτε στιγμή. Προσωπικά, το βάζω στο ίδιο σκαλί με το MHTRTC, και στην 3η θέση της λίστας με τους δίσκους της δεκαετίας.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
ίσως η πιο πρωτοπωριακή και επιδραστική μπάντα των 00′s. η αλλίως η μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα james murphy. και αλλιώς όταν οι fall συνάντησαν τους kraftwerk. η αρχή είχε ήδη γίνει με το πρώτο εξίσου καλό πρώτο δίσκο αλλά εδω μας έδειξε ότι δεν είναι τυχαίος. δεν ήταν τυχαία η έμπνευση του. έκανε αυτούς που ακούνε ροκ να ακούσουν κάτι πιο χορευτικό και αυτούς που ακούνε dance να μάθουν το punk. 9 κομμάτια το καθένα με τον δικό του διαφορετικό χαρακτήρα σου θυμίζουν και κάτι απο το παρελθόν αλλά δένουν όλα μαζί σαν ένα αριστουργηματικό δημιούργημα. και όπως είχα διαβάσει κάπου(δεν θυμάμαι για να δώσω τα credits) κλείνει με μια ωδή στην Νεα Υόρκη που μοιάζει να έπεσε απο την μπανάνα. Διαβάστε περισσότερα »
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
Για αυτόν τον δίσκο, μάλλον δεν χρειάζεται να γράψω και πολλά. Μου άρεσε σχεδόν το ίδιο με το φετινό Crying Light, αλλά εδώ μέσα υπάρχει το αγαπημένο μου κομμάτι των Antony & the Johnsons (μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω μέσω grooveshark).
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
Πολλά γράφτηκαν για αυτό το άλμπουμ: Ποιοί είναι ο Brian και η Karen Tregaskin; Τι σχέση έχουν με τον Aphex Twin; Που το βρήκαν το Yamaha GX1; Για μένα, μικρή σημασία έχουν όλα αυτά. Σημασία έχει οτί αυτός είναι με διαφορά ο καλύτερος “braindance” δίσκος της δεκαετίας, και δεν θα μπορούσε να έρθει παρά μόνο μέσα από την Rephlex.
τα καλύτερα της δεκαετίας 2000-2009 »
και μπαμ!το 2002 έσκασαν οι interpol και ο πρώτος δίσκος και προκάλεσαν μια ολική επαναφορά σε αυτόν τον ήχο. οι συγκρίσεις με joy division,chameleons κλπ κλπ (οι επιροές εμφανείς βεβαίως) δεν νομίζω ότι έχουν κάποιο νόημα καθώς έχουν και στηρίζουν το δικό τους μουσικό ύφος. να πω την αλήθεια όταν το πρωτοάκουσα δεν φαντάστηκα την αξία του και την εκτίμηση που κέρδισαν και εννοώ προσωπικά. αν και απο τους περισσότερους έτυχε διθυραμβικών κριτικών. δικαίως όμως. από τότε δεν σταμάτησα να τον ακούω. 7 χρόνια μετά τον απολαμβάνω απο την αρχή εως το τέλος. ακόμα ανατριχιάζω με τις πρώτες νότες του untitled. δεν υστερεί τίποτα εδώ μέσα. pda, say hello to the angels, τα 2 obstacle το τρομερό stella was a diver and she was always down μέχρι το εξίσου εξαιρετικό κλείσιμο με leif erikson. τελικά καλά κάνουν και συγκρίνουν με joy division. αν υπήρχαν μέχρι σήμερα η θα έγραφαν έναν τέτοιο δίσκο ή θα τον ζήλευαν πάρα πολύ.
