part time drunks » pav

Gorje Hewek – Sur-Dramatic Nature

pav — Sun, 31 Jan 2010 16:25:14 +0000

Τον Gorje Hewek (κατά κόσμον Nikolay Manchev) τον ήξερα από τα διάφορα minimal techno mixes που έχει φτιάξει για το Deep Mix Moscow radio. Αυτό εδώ το EP όμως που είχε κυκλοφορήσει το 2007 μέσα από την Fragment, το είχα προσπεράσει. Μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό techno, ότι πρέπει για τον καιρό που κάνει αυτές τις μέρες.

01@2009 & 01@00s: Jon Hopkins – Insides

pav — Sun, 20 Dec 2009 15:36:46 +0000

Μια τεράστια μπάλα, που αποτελείται από εκατομμύρια ζωντανούς οργανισμούς μικροήχων, πολύχρωμων στρώματων ήχου και αφαιρετικών μελωδιών στο πιάνο, που σε παρασέρνει και σε κάνει να ξεχνάς οτιδήποτε άκουσες τα τελευταία δέκα χρόνια: Με αυτό μοιάζει το Insides, το τρίτο άλμπουμ το βρετανού Jon Hopkins (πρώτο στην Domino). Με μεγάλη άνεση ο δίσκος της χρονιάς, και με αρκετή διαφορά ο καλύτερος της δεκαετίας. Ο Brian Eno πρέπει να αισθάνεται περήφανος.

02@00s: Τom Waits – Alice

pav — Sat, 19 Dec 2009 07:34:26 +0000

“You haven’t looked at me that way in years. Your watch has stopped and the pond is clear. Someone turn the lights back off, I’ll love you till all time is gone.” Ευχαριστούμε Tom. [τίποτα άλλο δεν χρειάζεται εδώ]

02@2009: Bibio – Ambivalence Avenue

pav — Sat, 19 Dec 2009 07:33:41 +0000

Έχω ήδη γράψει για αυτόν τον δίσκο για την λίστα με τα καλύτερα της δεκαετίας, οπότε για να μην γράφω τα ίδια, δείτε την αρχική ανάρτηση εδώ.

03@00s: Boards Of Canada – Geogaddi

pav — Fri, 18 Dec 2009 17:47:59 +0000

Ακατόρθωτο, αλλά το πέτυχαν: οι Boards of Canada έβγαλαν έναν “δεύτερο δίσκο” που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το μυθικό πλέον Music Has The Right To Children. Οι κυκλικές μελωδίες, τα παλιομοδίτικα synths και τα ονειρικά samples είναι πάλι εδώ, αλλά χωρίς να επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους ούτε στιγμή. Προσωπικά, το βάζω στο ίδιο σκαλί με το MHTRTC, και στην 3η θέση της λίστας με τους δίσκους της δεκαετίας.

03@2009: Jesse Somfay – A Catch In The Voice

pav — Fri, 18 Dec 2009 17:47:40 +0000

Αντιγράφω από παλαιότερη ανάρτηση: “Ο Jesse Somfay έρχεται από τον Καναδά, και μετά το Between Heartbeats του 2005, κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες το A Catch In The Voice μέσα από την Archipel. Δύσκολος, προκλητικός, αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικός δίσκος, με διάθεση που φλερτάρει ταυτόχρονα με το ambient και το minimal techno, γεμάτο νοσταλγικούς αναλογικούς ήχους και πολύχρωμα τοπία.” Από τότε, το έχω ακούσει δεκάδες φορές, και η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει στο παραμικρο, φτάνοντας άνετα στην 3η θέση για φέτος.

04@00s: Antony & the Johnsons – I Am a Bird Now

pav — Thu, 17 Dec 2009 19:52:37 +0000

Για αυτόν τον δίσκο, μάλλον δεν χρειάζεται να γράψω και πολλά. Μου άρεσε σχεδόν το ίδιο με το φετινό Crying Light, αλλά εδώ μέσα υπάρχει το αγαπημένο μου κομμάτι των Antony & the Johnsons (μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω μέσω grooveshark).

04@2009: Clark – Totems Flare

pav — Thu, 17 Dec 2009 19:52:17 +0000

Αυτός είναι ένας πραγματικά εξωφρενικός δίσκος. Το ακούς πρώτη φορά, και όταν τελειώνει ψάχνεσαι να καταλάβεις τι σκατά άκουγες για 45 λεπτά. Πρέπει να το ακούσεις καμμιά 10αριά φορές ακόμα για να πάρεις χαμπάρι τι πραγματικά συμβαίνει: οτί δηλαδή ο Clark είναι εξωγήινος, και έρχεται από ένα παράλληλο σύμπαν όπου η μουσική ακούγεται πολύ, μα πολύ διαφορετική. Μου θυμίζει το μούδιασμα που είχα νιώσει όταν άκουσα το Richard D. James άλμπουμ, είναι από τους δίσκους που πάνε την μουσική πολλά βήματα παραπέρα.

05@00s: The Tuss – Rushup Edge

pav — Wed, 16 Dec 2009 19:32:30 +0000

Πολλά γράφτηκαν για αυτό το άλμπουμ: Ποιοί είναι ο Brian και η Karen Tregaskin; Τι σχέση έχουν με τον Aphex Twin; Που το βρήκαν το Yamaha GX1; Για μένα, μικρή σημασία έχουν όλα αυτά. Σημασία έχει οτί αυτός είναι με διαφορά ο καλύτερος “braindance” δίσκος της δεκαετίας, και δεν θα μπορούσε να έρθει παρά μόνο μέσα από την Rephlex.

05@2009: Antony & the Johnsons – The Crying Light

pav — Wed, 16 Dec 2009 19:31:53 +0000

Το αγόρασα την πρώτη μέρα που ήταν διαθέσιμο στο emusic, και μετά έφαγα όλο σχεδόν το πρώτο τρίμηνο του 2009 ακούγοντας το (μαζί με το Step του Jeff Samuel, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο). Δίσκος διαφορετικός από το I am a Bird Now, εδώ οι τόνοι έχουν πέσει και ο Antony Hegarty δείχνει την πιο ευαίσθητη πλευρά του. Άκρως απαραίτητο.