03/00’s: Sigur Ros – ( )
το γνωστό και ως “παρένθεση” ή “παρενθέσεις”. δεν γίνεται να μην σε αγγίξουν. δεν μπορώ να το φανταστώ. και ειδικά με ένα τέτοιο εξωγήινο δίσκο. κάτι τα ισλανδικά, κάτι η φωνή του που ακούγεται σαν απο έναν άλλο κόσμο και πάνω απ’ όλα μια μουσική που σε ανατριχιάζει στην κάθε νότα της και σε ταξιδεύει όπου αποφασίσεις να πας. στην λύπη, στην χάρα, στο ξέσπασμα, στον έρωτα. ακομά συγκινούμαι με το 3ο κομμάτι (a.k.a. “Samskeyti” στα ισλανδικά όπως και τα υπόλοιπα έχουν τίτλους) όσο και την πρώτη φορά που το άκουσα. έτσι είναι και το πρώτο μισό του δίσκου. στην μέση κάνει μια σκοτεινή καμπή για να οδηγήσει εσένα και την παραδωμένη υπαρξή σου στην κορύφωση-ξέσπασμα-τέλος. που αν το έχεις δει και live σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο όπως τότε. σε ένα καλύτερο και παραμυθένιο κόσμο τα παιδία θα μεγάλωναν με την μουσική των ξωτικών απο την ισλανδία.
