Και τα φεστιβάλ και οι ανταποκρίσεις συνεχίζονται με καταιγιστικό ρυθμό (έστω και ανεβασμένες με καθυστέρηση).Αυτήν την φορά εντός συνόρων για ένα απο τα καλύτερα ελληνικά φεστιβάλ, το synch.

Παρασκευή 12.6

Τεχνόπολις ώρα 8:30 περίπου πρώτη μέρα.Οι Jazzanova ανοίγουν το τριήμερο, με τους nu-jazz και soul ρυθμούς τους, τίποτα συνταρακτικό, ούτε και ενοχλητικό.Το καλό είναι ότι όλα φέτος ξεκινάνε απο τις 8 και μετά, και δεν χρειάζεται να τρέχουμε απο νωρίς μέσα στην ζέστη.Στην συνέχεια Florence and the Machine, η οποία κάνει το δικό της show, χορεύει και σκαρφαλώνει, παρ’ όλα αυτά όμως πάω δίπλα στους Fujiya & Miyagi οι οποίοι είναι και η αποκάλυψη της πρώτης μέρας.Ξεσηκώνουν πραγματικά τον κόσμο που βρίσκεται εκεί, η μουσική τους είναι κάτι ανάμεσα απο stereolab και lcd soundsystem και καταλήγω και εγώ μπροστά-μπροστά να χορεύω.Μπορεί να μην κάτσω σπίτι να ακούσω τους δίσκους τους αλλά εκεί πέρασα πολύ καλά.Και τέλος για την πρώτη μέρα με τους Tortoise, τους οποίους ήθελα πολύ να δω όλα αυτά τα χρόνια, ειδικά απο τότε που τους έχασα στο synch στο Λαύριο το 2005.Μεγάλοι μουσικοί, με πολλούς καλούς δίσκους στην σχεδόν 20χρονή πορεία τους αλλά και με νέα κυκλοφορία που ακόμα δεν έχει πέσει στα χέρια μας (Beacons of Ancestorship, Jun 23), παρουσίασαν live το ηχητικό κράμα τους, που εκτείνεται απο την jazz μέχρι το post rock και από την electronica μέχρι την dub.

Σάββατο 13.6

Η δεύτερη μέρα ξεκινάει με Matthew Herbert Big Band, μια πολυμελή ορχήστρα με αρκετούς πειραματισμούς παράλληλα, όπως ο θόρυβος του σκισίματος της daily mail.Ενδιαφέρον και πλήθος κόσμου έχει αρχίσει να συρρέει στον χώρο της τεχνόπολης, περισσότερος από τις 2 προηγούμενες διοργανώσεις, προφανώς για Mulatu Astatke.Πολύ γνώστος και απο το soundtrack της ταινίας του Jarmush, δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε ιδιαίτερα το live.Ωραία μουσική αλλά για να την ακούς στην παραλία και ενώ σε έχει χτυπήσει στο κεφάλι ο ήλιος και οι παγωμένες μπύρες.Λίγο Junior Boys στην συνέχεια, δίδυμο το οπόιο θεωρώ αξιόλογο και ότι παράγει καλή ηλεκτρονική pop μουσική, αλλά ήθελα άμεσα να παω δίπλα να δω τον Squarepusher, καλλιτέχνης που είναι από τους σημαντικότερους τα τελευταία 10 και κάτι χρόνια στην drum’ n’ bass.Δύναμη,ένταση και μπάσο που σου έπαιρνε το μυαλό.Άξιζε να τον δείς έστω και αν κουραστικά αρκετά προς το τέλος.Δεν είναι άλλωστε είδος μουσικής που μπορείς να ακούσεις για πολύ ώρα.Κάπου εδώ τελιώνει και η ανταπόκριση καθώς κούραση και αλκοόλ έκαναν με τον πιο χαρακτηριστικό-φεστιβαλικό τρόπο την εμφανισή τους και συνεχίζεται εδώ απο τον φρέσκο και αφιχθέντα κατά τις 2 fantasmenio.

Στα συν όλα όσα χαρακτηρίζουν το synch τόσα χρόνια, το καλό line-up,καλός ήχος, οι καλές τιμές και η παρουσία πολλών ανερχόμενων καλλιτεχνών ανάμεσα σε καταξιωμένους και πολλά άλλα τα οποία το κάνουν να διαφέρει απο οποιοδήποτε άλλο ελληνικό φεστιβάλ.

Στα πλήν φέτος (δυστυχώς και με ελπίδα να διορθωθούν πάλι),η ουρά στην είσοδο ειδικά την πρώτη μέρα οπού υπήρχε μόνο ένα άτομο να χτυπάει τα εισιτήρια για όλους(!),το γεγονός οτί δεν υπήρχε το πρόγραμμα πουθενά παρά μόνο σε video-wall, και οι μπύρες-κουτάκια γιατί δεν είχαν υπολογίσει σωστά και τα βαρέλια τελείωναν.

Παρ’ όλα αυτά περάσαμε πολύ καλά και δεν κάτσαμε και την τρίτη μέρα ειδικά και μετά την ακύρωση του Merzbow.

Άντε και του χρόνου-part II.