Μόλις τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα στις 24 του Νοέμβρη εν έτει 2005 παρευρέθηκα στην συναυλία των Sigur Ros στην πόλη της Φλωρεντίας.Από τότε πίστευα ότι έζησα την καλύτερη συναυλία της ζωής μου και ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξαναδώ τους Sigur Ros.Κάπως έτσι όμως ένα βράδυ του αυγούστου, σε μία παραλία μπροστά στον ήλιο που έδυε και εξαφανίζοντας την μία παγωμένη μπύρα πίσω από την άλλη, η αφεντία μου σε συνεργασία με τον kpavlof αποφασίζουν να κάνουν το μεγάλο ταξίδι για τους Sigur Ros, οι οποίοι αποτελούν μεγάλη αγάπη και για τους δύο.Φυσικά στην πορεία υπήρξαν κι’ άλλες συμμετοχές.

21 Νοέμβρη 2008 ώρα 19:00 : Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο που μας μεταφέρει στον λόφο που βρίσκεται το Alexandra Palace, με την μισή ελληνική αποστολή, ενώ η υπόλοιπη μισή μας περίμενει εκεί, πάνω από μισή ώρα,έχει ξεροσταλίασει στο κολόκρυο και μας βρίζει σε απανωτά τηλέφωνα μέσου του εκροσώπου της, din tolkning.Τελικά όμως όλα κυλάνε καλά, και βρισκόμαστε στην ώρα μας έξω από τον συναυλιακό χώρο.Πρώτο σοκ ο ίδιος ο χώρος του live!ένα παλιο παλάτι με μεγαλοπρεπή εισοδό και συναυλιακό χώρο που χωράει άνετα καποιες χιλιάδες άτομα.Μακάρι να υπήρχε έστω ένας τέτοιος χώρος σε όλη την ελλάδα και ας ήταν και στα σύνορα!

Λίγα λεπτά αργότερα ξεκινάει το support και αμέσως έρχεται το δεύτερο σοκ, καθώς πριν καν ξεκινήσουν οι Sigur Ros συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ξανακούσει καλύτερο ήχο σε live(το ίδιο παρατήρησαν και οι μουσικοί της παρέας και μέλη της αποστολής). Το support συμπαθητικό αρκετά (μου διαφεύγει το όνομα), επίσης από την βιομηχανία μουσικής που ακούει στο όνομα Ισλανδία με εμφανέστατες όμως επιρροές απο Explosions In The Sky.

Ήταν όμως η ώρα των Sigur Ros.Τι να πρωτοπείς και τι να προτοαναφέρεις για μία μπάντα που σε κάθε συναυλία σε κάνει να συγκινείσαι,να χαίρεσαι, να κλαίς, να μαυρίζεις και να κοπανιέσαι να μένεις άναυδος και μέσα σου να χορεύεις, να σκέφτεσαι τα πάντα και να μην σκέφτεσαι τίποτα.Γιατί μπροστά σου συντελείται κάτι που δεν μπορείς να κατανοήσεις αλλά μπορείς να νιώσεις απόλυτα.Στην συγκεκριμένη συναυλία και παρ’ολες τις αναφορές των din tolkning(νάτος παλι), nileta που είχαν πιο πρόσφατες παρουσίες σε συναυλία τους, για πιο φωτεινούς και χαρούμενους Sigur Ros, ήταν σε γενικές γράμμες σκοτεινοί και εσωτερικοί,απόκοσμοι έτσι όπως τους έχουμε γνωρίσει τόσα χρόνια.Ίσως να φταιεί η μουντίλα του Λονδίνου, ίσως να μας φάνηκε εμάς έτσι επειδή θέλαμε να είναι έτσι.Ακόμα και οι πιο φωτεινές στιγμές κυρίως μέσα απο το καινούργιο album, έδεναν με αυτήν την γενική μελαγχολία.Και το κλέισιμο ήταν για μια ακομά φορά βιβλικό, ικάνο να σε αφήσει άναυδο  για μέρες και να μείνει χαραγμένο μέσα σου για τα καλά.Το κομμάτι προφανώς ήταν το Untitled #8 (Popplagið), όπως και συνήθως, με τα πιο εκτυφλωτικά λευκά φώτα που υπάρχουν, με βροχή υδάτων ανάμεσα σε σκήνη και κοινό αρχικά και στο τέλος με χιλιάδες λευκά κονφετί προς το πλήθος κόσμου που ήταν εκεί.Δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω άλλο κάθως μπορώ να γραφω για πολύ ακομά και να μην νιώθω ότι εκφραζεται αυτό που ακριβώς ένιωσα, εγώ και οι συναυλιοδετημόνες μου.

Και μιάς και από την Δευτέρα 1η του Δεκέμβρη και για 20 συναπτές μέρες θα έχουμε καθημερινά posts με τα καλύτερα 20 albums για το 2008 σε αντιστροφη μέτρηση για το μπλογκοδημοψήφισμα των ελλήνων bloggers (απο τα δικά μας μέλη συμμετέχουν ο γράφων και Twee), δεν σας κουράζω άλλο και βάζω το setlist κλείσιμο:

Svefn-g-Englar
Glósóli
Ný batterí
Fljótavik
Við spilum endalaust
Hoppípolla
Með blóðnasir
Inní mér syngur vitleysingur
E-Bow
Sæglópur
Festival
Haffsól
Gobbledigook
All Alright
Untitled #8 (Popplagið)

Φωτό απο το live εδώ καθώς ο φωτογράφος της αποστολής είχε την ατυχία να πέσει θύμα κλοπής.