music for drunks, booze that matters
- επιστροφή στους φολκίζον magnetic fields μετά το σαφώς πιο φασαριόζικο distortion του 2008
- ίδιας νοοτροπίας και αισθητικής όμως εξώφυλλο.σαν συνέχεια
- δίσκος του 2009 που καθυστερημένα έδωσα προσοχή
- soul, jazz-nu jazz, ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες και ολίγη folk
Το part time drunks είμαστε μία χαλαρή, online παρέα που, από τον Ιούλιο του 2008, γράφουμε για δίσκους που μας αρέσουν, συναυλίες & κινηματογράφο, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση σε νέους, ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Αν αυτή είναι η πρώτη σας επίσκεψη, διαβάστε παρακάτω 6 πρακτικούς τρόπους για να εκμεταλλευτείτε καλύτερα το site και να βρίσκετε πιο εύκολα αυτό που θέλετε!
Τον Gorje Hewek (κατά κόσμον Nikolay Manchev) τον ήξερα από τα διάφορα minimal techno mixes που έχει φτιάξει για το Deep Mix Moscow radio. Αυτό εδώ το EP όμως που είχε κυκλοφορήσει το 2007 μέσα από την Fragment, το είχα προσπεράσει. Μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό techno, ότι πρέπει για τον καιρό που κάνει αυτές τις μέρες.
Αυτό είναι mix! Ξεκινάει με De La Soul και συνεχίζει με full freestyle διάθεση, πιο groovy και από τον John Shaft. O Αντρέας το έκανε πάλι το θαύμα του, για αυτό βάλτε τα μπάσα στο τέρμα και ακούστε! [via codeislikepoetry]
Ο Jesse Somfay δεν φτιάχνει μόνο καταπληκτικούς δίσκους, αλλά ετοιμάζει και ενδιαφέροντα mixes με τις καλύτερες στιγμές της shoegaze electronica της τελευταίας δεκαετίας. Το Hexahedral είναι χωρισμένο σε 5 τμήματα, συνολικής διάρκειας 10 περίπου ωρών. Ακούστε παρακάτω το πρώτο από αυτά, που έχει ανάμεσα σε κομμάτια των Yo La Tengo, The Tuss & Clark και το αγαπημένο μου IZ-US.
Το άκουσα πρώτη φορά σε έναν δικτυακό σταθμό, και έφαγα τον κόσμο να το βρω. Ο DJ Finny αφήνει για λίγο τους drum’n'bass ρυθμούς και φτιάχνει ένα ασύλληπτο mix με τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές των Massive Attack. Κοντά 5 ώρες σε διάρκεια, δεν γίνεται βαρετό ούτε μια στιγμή.
αυτό που ξεκίνησε κάπου στα μέσα νοεμβρίου περίπου, μεταξύ φίλων και γνωστών ολοκληρωθήκε 3 μήνες μετά, για την ακρίβεια ανήμερα τσικνοπέμπτη ανάμεσα απο σουβλάκια και μπύρες. η ίδεα απλή,κλασσική και απόλυτα χαρακτηριστική για τον μουσικόφιλο. ο καθένας έκατσε και έφτιαξε μια λίστα με τους 10 αγαπημένους δίσκους καθαρά προσωπικά, συναισθηματικά και φυσικά με σειρά εμφάνισης μέσα στην 10άδα.
Αυτήν την τετάρτη 20/1 οι playground noise live στο σταυρό του νότου μαζί με τους zebra tracks μετρώντας μέρες πλέον για την κυκλοφορία του δίσκου τους. για τους playground noise τα έχουμε πει πολλές φορές εδώ στο part time drunks διαβάστε εδώ την πρόσφατη συνεντευξή τους, ακούστε εδώ τα 2 κομμάτια απο το περσινό 45άρι και περάστε μια βόλτα απο εδώ για την live ακρόαση αν σας βγάλει ο δρόμος. και κάπως έτσι ξεκινάει η δεκαετία μετά την μεταεορταστική αδράνεια (ίδια συμπώματα κάθε χρόνο).
δεν ξέρω ποιος έκανε και τι μέσα στην δεκαετία ποιος πήγε παραπέρα την μουσική κλπ κλπ το θέμα είναι ότι οι arcade έβγαλαν τον καλύτερο δίσκο με διαφορά. λυρισμός, συναίσθημα, συγκίνηση, ένταση, σκοτάδι, φως, ευτυχία. αυτά προκαλούν και πολλά άλλα τα οποία δεν μπορώ να περιγράψω. το περιέργο είναι ότι μετά απο 39 ποστ για χρονιά και δεκαετία έφτασε το τελευταίο και νο.1 για την δεκαετία το οποίο περίμενα πως και πως και δεν έχω τι να γράψω. μάλλον πολύ απλά ότι έχω γράψει στα υπόλοιπα 39 κείμενα τα έχουν όλα μαζί οι arcade fire και κάτι παραπάνω. θα κλείσω λέγοντας ότι το rebellion ανατριχιάζω κάθε φορά που το ακούω γιατί μου θυμίζει εκείνο το ιστορικό πλεον βράδυ στο rocky raccoon (thnx ανασταση) που το χορεύαμε τρενάκι και είχε αρχίσει να ξημερώνει. γιατί αυτό είναι τελικά οι δίσκοι και οι λίστες. προσωπικά βιώματα.
άντε καλά μας αποτελέσματα!εδώ οι εξελίξεις και η τελική κατάταξη των 84 bloggers για τους καλύτερους δίσκους του 2009 και των 00’s.
όσο λοιπόν καλοί είναι οι animal collective που κάνουν κάτι τόσο διαφορετικό αλλό τόσο καλοί είναι οι pains που κάνουν κάτι γνωστό και αγαπημένο τόσο καλά. πριν απο 7 μήνες είχα γραψεί ότι εαν είχε κυκλοφορήσει κάπου στην τριετία 91-93 τώρα θα τους είχαμε δίπλα στους ride και στους field mice. και σε όλα τα djset το stay alive θα έπεζε καπάκια απο το ox4. το γεγονός όμως είναι ότι βγήκε μετά απο τόσα χρόνια, τις αναφορές τους τις έχουν έντονα αλλά σε καμία περίπτωση δεν τους θεωρώ αντιγραφείς. έχουν ένα δικό τους στυλ και τελικά είναι ένα δίσκος του 2009. σύγχρονος. πολλά χρόνια είχε να βγεί τόσο όμορφη κιθαριστική ποπ. απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. 10 απολαυστικές συνθέσεις ακούγονται χωρίς καν να διανοηθείς να περάσεις ένα και κατα προτίμηση δυνατά. πολύ καλό είναι και το ep higher than the stars που κυκλοφόρησε λίγο καιρό μετά. μαζί στην πρώτη θέση pains και ac για μένα απλά για την ψηφοφορία κάποιο έπρεπε να παει πρώτο και κάποιο δεύτερο.
Μια τεράστια μπάλα, που αποτελείται από εκατομμύρια ζωντανούς οργανισμούς μικροήχων, πολύχρωμων στρώματων ήχου και αφαιρετικών μελωδιών στο πιάνο, που σε παρασέρνει και σε κάνει να ξεχνάς οτιδήποτε άκουσες τα τελευταία δέκα χρόνια: Με αυτό μοιάζει το Insides, το τρίτο άλμπουμ το βρετανού Jon Hopkins (πρώτο στην Domino). Με μεγάλη άνεση ο δίσκος της χρονιάς, και με αρκετή διαφορά ο καλύτερος της δεκαετίας. Ο Brian Eno πρέπει να αισθάνεται περήφανος.
περιμέναμε όλοι μετά το ok computer, και την καθολική αναγνωρισή που κέρδισαν, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. πολλοί μέσα σε αυτούς και εγώ περιμέναμε ενα δεύτερο ok computer. όχι όμως. βγήκαν και μας είπαν ότι δεν είναι μια μπάντα που απλά κάνει κάτι καλά και θα συνεχίσει να το κάνει έτσι. είναι κάτι άλλο, στο κεφάλι τους υπάρχουν άπειρα πράγματα, κινούνται σε ένα παράλληλο μουσικό σύμπαν. πειραματισμός? τελικά δεν το νομίζω. εδώ φαίνεται ότι ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να κάνουν. ένα ψυχεδελικό-ατμοσφαιρικό-ηλεκτρονικό δίσκο από μια ροκ μπάντα που και αυτό το έκανε διαφορετικά. βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσαν εξίσου και οι υπόλοιποι δίσκοι που έβγαλαν μέσα στην δεκαετία (και ο προσωπικός του thom yorke) και η αρχική σκέψη στην λίστα ήταν το in rainbows. αλλά για να μην καταντήσω να φτιάξω μια radiohead λίστα άφησα μια θέση μόνο και για μένα την αξίζει το kid a. αυτό το ιδυοφυέστατο αριστούργημα.
ο πιο πολυσυζητημένος δίσκος της χρονιάς. απο αυτούς που τον αποθέωσαν μέχρι αυτούς που τον έθαψαν. κρατώντας ψυχραιμία και ακροβατώντας αναμέσα στα τόσα που άκουσα λέω αυτό που πίστευα απο την πρώτη στιγμή. είναι μεγάλος δίσκος. και ναι είναι στους καλύτερους της δεκαετίας γιαυτό άλλωστε τον είχα και στην αντίστοιχη 20αδα. και μπορεί να βγήκαν καλύτεροι δίσκοι απο άλλους άλλα η διαφορά είναι οτι οι ac παρουσίασαν (απο τα προηγούμενα album) ένα νεο ήχο, κάτι διαφορετικό, φρέσκο, πρωτοποριακό. κάτι σαν οι beach boys να συνάντησαν τα μπιμπλίκια και το αποτέλεσμα είναι όμορφη ποπ μουσική. που είναι εντελώς 00’s. και τέλος να πω ότι είναι για μένα ισάξιο με το αυριανό πρώτο, οπότε μάλλον δεν παίζει και τόσο ρόλο η δεύτερη θέση. μαζί στην πρώτη το θεωρώ.
“You haven’t looked at me that way in years. Your watch has stopped and the pond is clear. Someone turn the lights back off, I’ll love you till all time is gone.” Ευχαριστούμε Tom. [τίποτα άλλο δεν χρειάζεται εδώ]
Έχω ήδη γράψει για αυτόν τον δίσκο για την λίστα με τα καλύτερα της δεκαετίας, οπότε για να μην γράφω τα ίδια, δείτε την αρχική ανάρτηση εδώ.
AirWaves
dead.cities.lost.ghosts
ne pas avaler
pop babylon
seagazing
sonic playground
Ultra Swank
ακραία μουσικά φαινόμενα
από το μίξερ